برای آنکه بت پرست نباشی،کافی نیست که بت ها را

 

شکسته باشی،باید خوی بت پرستی را ترک گفته باشی.  

                                                                  

 

                                                                         فردریش نیچه      

می رسد بهار...

نمی دانم...

 شاید روزی...

شاید هرگز...

ولی این را خوب می دانم که می رسد بهار

 

.....

........

ما که دل هامان زمستان است،

ما که خورشیدمان نمی خندد،

ما که باغ و بهارمان پژمرد،

ما که پای امیدمان فرسود،

ما که ....

سر راه شکوفه های بهار

گریه سر می دهیم با دل شاد

گریه شوق با تمام وجود!

 

سال ها می رود که از این دشت

بوی گل یا پرنده ای نگذشت

ماه،دیگر دریچه ای نگشود

مهر،دیگر تبسمی ننمود.

 

اهرمن می گذشت و هر قدمش،

ضربه هول و مرگ و وحشت بود!

بانگ مهمیزهای آتش ریز

رقص شمشیرهای خون آلود!

 

اژدها می گذشت و نعره زنان

خشم و قهر و عتاب می فرمود.

وز نفس های تند زهرآگین،

باد،همرنگ شعله بر می خاست،

دود بر روی دود می افزود.

 

هرگز از یاد دشت بان نرود

آنچه را اژدها فکند و ربود

اشک در چشم برگ ها نگذاشت

مرگ نیلوفران ساحل رود.

 دشمنی،کرد با جهان پیوند

دوستی،گفت با زمین بدرود...

 

شاید ای خستگان وحشت دشت!

شاید ای ماندگان ظلمت شب!

در بهاری که می رسد ز راه،

گل خورشید آرزوهامان،

سر زد از لای ابرهای حسود.

شاید اکنون کبوتران امید،

بال در بال آمدند فرود...

 

پیش پای سحر بیفشان گل

سر راه صبا بسوزان عود

 

                        به پرستو،به گل،به سبزه درود!